مدت زمان درمان بستگی به شدت لکنت، سن کودک، همکاری والدین و عوامل همراه (مثل اضطراب یا اختلالات یادگیری) دارد. در برخی موارد، درمان طی چند ماه نتیجه می‌دهد و در برخی دیگر نیاز به جلسات منظم و طولانی‌مدت‌تر دارد.

گفتاردرمانی اصلی‌ترین و علمی‌ترین روش درمان است، اما گاهی در کنار آن از رویکردهای مکمل مانند مشاوره روان‌شناسی، بازی‌درمانی یا کاردرمانی ذهنی نیز استفاده می‌شود. در مراکزی مثل کلینیک گفتاردرمانی نیکسو در ارومیه، برنامه‌های ترکیبی با توجه به نیاز کودک ارائه می‌گردد.

خیر. لکنت هیچ ارتباطی با ضریب هوشی یا توانایی ذهنی ندارد. بسیاری از کودکان و حتی بزرگسالانی که لکنت دارند، از نظر هوشی کاملاً طبیعی یا حتی بالاتر از حد متوسط هستند. لکنت تنها یک اختلال روانی-گفتاری است.

ترس و استرس به‌تنهایی باعث ایجاد لکنت نمی‌شوند، اما در کودکی که زمینه لکنت دارد، می‌توانند محرک یا تشدیدکننده لکنت باشند. به همین دلیل، ایجاد محیطی آرام و بدون تنش برای کودک اهمیت زیادی دارد.

هرچه مداخله زودتر انجام شود، نتایج درمانی بهتر خواهد بود. معمولاً از سن ۳ تا ۴ سالگی، در صورتی که علائم پایدار باشند، گفتاردرمانی قابل شروع است. گفتاردرمانگر در جلسه ارزیابی اولیه تعیین می‌کند که آیا کودک نیاز به درمان فوری دارد یا می‌توان مدتی او را تحت نظر گرفت.

در برخی از موارد، لکنت زبان در مراحل اولیه (مخصوصاً بین ۲ تا ۴ سالگی) ممکن است به‌صورت خودبه‌خود برطرف شود. اما اگر لکنت بیش از ۶ ماه ادامه یابد یا با نشانه‌های اضطراب و اجتناب از صحبت کردن همراه باشد، احتمال مزمن شدن آن بیشتر می‌شود و نیاز به مداخله تخصصی دارد.

استفاده از دو زبان (مثلاً فارسی و ترکی یا انگلیسی) الزاماً باعث لکنت نمی‌شود، اما می‌تواند روانی گفتار را در دوره‌هایی مختل کند. اگر والدین متوجه ناروانی یا تکرارهای زیاد در گفتار کودک شدند، بهتر است برای بررسی دقیق‌تر به گفتاردرمانگر مراجعه کنند.